[SF] IF You...
posted on 20 Feb 2011 00:09 by at-project[SF] IF You...
By AT-Project
20.2.2011
...................
หากแต่เส้นทางนั้นจะเป็นอย่างไร หากสิ่งที่เคยคู่กันต้องห่างกัน....
...Japan...
เวลาเกือบ1ปี ที่ K ไม่มี A มาเคียงข้าง บรรยกาศในวงดูเปลี่ยนไปนิดหน่อย แต่เพียงไม่นานหลายๆคนก็ชินที่จะไม่มี A หากแต่ความรู้สึกเหงาที่ขาดหายไปนั้น จะมีใครรับรู้บ้างว่ามันกำลังเกาะกินหัวใจดวงน้อยๆของใครบางคนอยู่
“คาเมะ วันนี้ไปกินเนื้อย่างกันเปล่า”อุเอดะ ทัตสึยะเพื่อนสนิทในวงชวนร่างบางกำลังเก็บของเตรียมกลับคอนโด
“แล้วไม่ไปกินกัน2คนกับยูอิจิหรอ”คาเมะหันมาถามคนชวน
“ไม่ล่ะ ไปกันหลายๆคนสนุกกว่า”
“งั้นไปก็ไป"คาเมะเดินตามอุเอดะกับยูอิจิไปที่รถ ไปดื่มและไปเดินซื้อของก่อนกลับห้อง เพราะตัวเองก็เบื่อที่จะต้องนั่งฟุ้งซ่านอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมเพียงลำพังแล้ว หลังจากกิจกรรมทุกอย่างจบลงยูอิจิกับอุเอดะก็ขับรถมาส่ง
/....ปาร์ตี้รอบดึก akanishi jin กับเพื่อนสาวชาวต่างชาติ.../
/....รูปถ่ายปาร์ตี้ที่บาร์ย่านหนึ่งในมหานคร L.A..../
/...Papa รูปถ่ายakanishi jin หน้าผับกับเพื่อนแดนเซอร์.../
สายตาไล่ดูทีละภาพ คนในภาพบางรูปก็โทรม บางรูปก็ดูสนุกสนานร่าเริงดี
"เฮ้อออ แย่ชะมัด"ร่างบางถอนหายใจ ตัดสินใจปิดคอม
คาเมะเดินไปอาบน้ำเพื่อไล่ความเมื่อยล้าทั้งกายและใจ เมื่ออาบเสร็จร่างบางนั่งลง นั่งมองรูปถ่ายซึ่งยังคงอยู่ที่เดิม “นายคิดถึงฉันบ้างรึเปล่าจิน....”สายตาเลื่อนลอยออกไปด้านนอก เขาถือรูปจินเดินไปนั่งตรงหน้าต่าง สายตามองออกไปไกลๆนั่งปล่อยเวลารอบกายให้หมุนช้าๆ ก่อนกอดรูปนั้นไว้ ไม่รู้ว่าเจ้าของรูปจะรู้หรือไม่ว่าคิดถึง แต่อย่างน้อยตอนนี้ก็ทำได้เพียงแค่นี้
*ฉันยังเป็นคนที่รักเธอหมดใจ ฉันยังได้แต่คิดถึงเธอเรื่อยไป
ฉันยังดูรูปถ่ายที่เราชิดใกล้อยู่ทุกวัน ฉันยังรอคอยให้เธอนั้นกลับมา
ฉันยังกาปฏิทินทุกคืนวัน เพราะคำเดียวระยะทางที่มาขวางกั้นเราไว้
ได้แต่คิดแล้วก็สงสัย อยู่ตรงนั้นเธอเป็นอย่างไรก็ไม่รู้
ฝากเพลงนี้ให้ไปถามเธอดู อยากจะรู้ในความเป็นไป
เธอยังคิดถึงฉันทุกนาทีรึเปล่า เธอยังจำเรื่องเราในวันวานได้หรือไม่
เธอยังมีใจให้ฉันคนเดียว ยังรอฉันแค่คนเดียว
เธอยังคงเป็นเหมือนเดิมอยู่ใช่ไหม ช่วยบอกให้รู้ที
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
U.S.A
“จินได้เวลาซ้อมเต้นแล้วไปกัน” เสียงอาจารย์ฝึกสอนเต้นเรียกชายหนุ่มที่อยู่ในภวังค์ให้เข้าห้องซ้อม เพราะไม่กี่วันจะต้องเตรียมตัวโชว์เคสแล้ว ก่อนเดินไปเขาจูบที่ล๊อคเก็ตในนั้นใส่รูปของคนรักไว้
หลังจากซ้อมเสร็จ เพื่อนๆหัวโจกก็ชวนไปดื่มเหล้าตามประสา หากเป็นเมื่อก่อนคงถูกคาเมะห้ามไว้ แน่นอน คาเมะห้าม10ครั้งจินจะไปดื่มสัก4ครั้ง แต่ก็ยังน้อยมากหากเทียบกับตอนนี้ ถูกชวน 10 ครั้งอาจจะไปสัก 15 ครั้ง
เพราะกลับห้องไปก็จะไม่เจอใคร ไม่ได้คุยกับใครคนนั้นและจะมีสักกี่คนที่รู้ว่าเขาเป็นหนุ่มขี้เหงา
หลังจากสังสรรค์เมื่อกลับถึงห้องแล้ว เหนื่อยแค่ไหนก็ยังไม่อาจหลับตาลงได้ เขาเดินไปที่โทรศัพท์ใจและมือกำลังคิดจะกดโทรหาคนสำคัญที่ญี่ปุ่น หากแต่ตอนนี้คงจะเป็นช่วงเวลาทำงานของคาเมะ จึงตัดสินใจที่จะวางโทรศัพท์ไว้ที่เดิม ก่อนจะล้มตัวลงบนเตียง สายตามองเพดานเปล่าสีขาว
/...Kamenashi kazuya... กับรายการโกอิ้ง เพราะด้วยความชื่นชอบส่วนตัวทำให้ตอนนี้คาเมะสนิทกับผู้เล่นในทีมมากค่ะ.../
ร่างสูงนอนนึกถึงข่าวที่ได้ดูเมื่อเช้าภาพสนิทสนมกับนักเบสบอลคนโปรดบาดหัวใจเขาซะเหลือเกิน เห็นหน้าคาเมะก็รู้อยู่แล้วว่ากำลังสนุก ยิ้มได้หวานขนาดนั้น ถ้าหากเป็นเมื่อก่อนต้องแอบไปรอรับถึงสนามแล้วเป็นการกันท่ากลายๆ แต่ตอนนี้ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง ทำให้หวนคิดว่า หนทางที่เลือกเองยิ่งสร้างความห่างให้กับความรักครั้งนี้ เขากลัว ว่ากลับไปแล้วทุกอย่างอาจจะเปลี่ยนไป...
หากต้องเสียใจ นั่นก็คือทางเลือกที่เลือกเอง ไม่มีสิทธิ์จะตีโพยตีพายกับใครได้
ร่างสูงหลับตาลง ปล่อยให้ทุกอย่างรอบตัวนิ่งสงบ
*ฉันกลัวใครทำให้เธอนั้นเปลี่ยนไป ฉันกลัวสิ่งที่ไม่แน่นอนมากมาย
ฉันกลัวคำว่าเสียใจ เธอรอฉันได้ใช่ไหม ได้แต่คิดแล้วก็สงสัย
อยู่ตรงนั้นเธอเป็นอย่างไรก็ไม่รู้ ฝากเพลงนี้ให้ไปถามเธอดู
อยากจะรู้ในความเป็นไป เธอยังคิดถึงฉันทุกนาทีรึเปล่า
เธอยังจำเรื่องเราในวันวานได้หรือไม่ เธอยังมีใจให้ฉันคนเดียว
ยังรอฉันแค่คนเดียว เธอยังคงเป็นเหมือนเดิมอยู่ใช่ไหม
เธอยังคิดถึงฉันทุกเวลาอยู่รึเปล่า เธอยังดูรูปเราใบเดิมๆอยู่หรือไม่
เธอยังมีใจให้ฉันคนเดียว ยังรอฉันแค่คนเดียว
เธอยังคงรักกันเหมือนเดิมอยู่ใช่ไหม ช่วยบอกให้รู้ที
+++++++++++++++++++++++
Japan
/…..Akanishi jin ได้เดินทางกลับญี่ปุ่นแล้วพร้อมกับตารางทัวร์คอนเสริต์ในญี่ปุ่นอีกหลายแห่ง......./
รายการทีวีได้มาทำข่าวหลายสำนักแต่เจ้าของข่าวไม่ได้สนใจกับกองทัพสื่อแม้แต่น้อย มุ่งมั่นเดินออกจากสนามบินขึ้นรถที่มารอรับและทันทีที่ออกจากสนามบินร่างสูงกดเบอร์โทรศัพท์ที่ทั้งชาตินี้คงไม่สามารถลืมทันที จังหวะเวลาที่รอให้ใครอีกคนตอบรับหัวใจเต้นระรัว
“ครับ”เสียงปลายสายรับ
“คาเมะฉันกลับมาแล้ว”
“…………………”
“คิดถึงฉันไหม”
“ไม่...”เสียงปลายสายเงียบต่อ
“จริงๆน่ะหรอ”แต่ยังไงก็ยังไม่อยากวางสาย
“หายไปไม่โทรกลับมาบ้าง เมล์ก็ไม่ส่ง ข่าวกับผู้หญิงก็มี เมาหัวราน้ำแทบทุกวัน แบบนี้สมควรให้ฉันคิดถึงไหมจิน”
"ขอโทษ"เขาตอบกลับปลายสาย"ฉันรักคาเมะ ยิ่งห่างฉันก็ยิ่งเข้าใจ รู้ไหมตอนอยู่ที่นั่นฉันเหงามาก"
"แล้วคิดว่าฉันไม่เหงาหรอ จินคิดว่าจินเหงาเป็นคนเดียวงั้นหรอ"ร่างบางตอบกลับมา
"คืนนี้ฉันจะไปหานายได้ไหม"
"ไม่ต้องมา"คาเมะตอบกลับทันทีเช่นกัน "อย่าเจอกันอีกสักพักดีกว่า"แล้วสายก็ตัดไป
จินถอนหายใจยาว ก่อนมือจะกดเบอร์ของเพื่อน"ไปเจอกันที่เดิมนะ ฉันนอนไม่หลับ "
.......................
รายการ MS 18/02/2011 backstage
"แค่กๆๆ"เพราะโหมร่างกายเที่ยว สาเหตุเดียวที่ทำให้เที่ยวอย่างบ้าคลั่งคือนอนไม่หลับเพราะขาดใครบางคนเคียงข้าง มันเหงาจริงๆเมื่อต้องรู้สึกว่าอยู่คนเดียว กับความรู้สึกทียังค้างคาแบบนี้
"สวัสดีครับจิน" 2หนุ่ม Tegomass เดินเข้ามาทักทาย
"สวัสดีครับ" ร่างสูงตอบกลับ
"ไม่สบายหรอครับ"
"สงสัยจะเป็นอย่างนั้น"
"ถ้าอย่างนั้นก็หายไวไวนะครับ"แล้วสองหนุ่มก็เดินไปแต่งหน้า ขณะที่กำลังแต่ง ยูยะก็แอบถ่ายรูปที่จินกำลังไอตัวโยนส่งให้คาเมะ
"ทำอะไรน่ะยูยะ"มัตสึดะถาม
"ก็กำลังถ่ายรูปส่งให้คาเมะไง จินอาการหนักนะดูสิ ตาก็โหลคล้ำขนาดนั้น"
"ไม่ใช่ป่วยธรรมดาด้วยมั้ง"มัตสึดะเสริมต่อ
"คาเมะเองก็เหมือนกันแหละ หลังฉากก็ไม่ได้ดูแฮปปี้สักเท่าไหร่"ยูยะตอบกลับมือก็กด sent MMS เรียบร้อย
*ปิ๊บๆๆๆ*
เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นเป็นเสียงข้อความ แต่เนื่องจากเจ้าของมือถือเองก็กำลังทำงานอยู่เช่นกันเพราะงั้นจึงไม่สนใจที่จะเปิดมันจนกระทั่งตอนเย็น
"MMS จากยูยะงั้นหรอ"เมื่อเปิดออกดูก็พบกับ MMS สั้นๆ เป็นตอนที่จินกำลังไออย่างหนัก
"จินไม่สบายงั้นหรอ.."ไม่รู้ทำไมแต่มือหันไปคว้ากุญแจรถแล้วขับรถออกจากคอนโดทันที จุดหมายปลายทางคือคอนโดของคนป่วยไร้หัวใจนั่นแหละ แน่นอนเมื่อไปถึงเจ้าของห้องยังไม่มา คาเมะซึ่งมีกุญแจสำรองอยู่แล้วเปิดเข้าไปรอข้างในและ..ทันทีที่เปิดไฟ ความทรงจำที่ราวกับจะแขวนไว้ในห้องนี้ก็เข้ามาในห้วงคำนึง จนทำให้ยิ้มออกมาบางๆ ช่วงเวลาที่มีความสุข...
ห้องเปลี่ยนไปนิดหน่อย คาเมะเดินดูรอบๆห้องดูเหมือนว่าจะมีมุมหนึ่งเพิ่มขึ้นมา
/...ผังรายการโกอิ้ง.../
/...ผังรายการ MS.../
/...ผังรายการ shonen.../
/...วันนี้ คาเมะก็ยังคงยิ้ม...ชอบจัง.../ รอยปากกาเมจิกเขียนไว้ตรงภาพข่าว และตรงส่วนที่มีไฮไลท์ขีดไว้ ก็เป็นรายการที่เขาไปออกทั้งสิ้น แถมยังมีข่าวเขาจากในหนังสือพิมพ์ติดไว้ใกล้ๆกันอีกจำนวนหนึ่ง คาเมะยืนมองอยู่สักพักก่อนไปนั่งที่โซฟาตัวยาว จิตใจที่ไหวหวั่นกับความรักที่ห่างใกล้นั้น ตอนนี้ดูเหมือนจะมีเชือกมาผูกรัดให้มันใกล้ขึ้นอีกนิด จากการกระทำเล็กๆของคนที่หัวใจเฝ้าคิดถึง
*แกร็ก* เสียงเปิดประตูดังให้ได้ยินพร้อมกับเสียงไอ "แค่กๆๆ"
"ไม่สบายแล้วทำไมไม่ไปหาหมอ"จินหันไปหาเสียงนั้นทันที"คาเมะ!"
"ใช่ ฉันเอง คิดว่าเป็นสาวผมทองที่ไหนหรอ"
"เปล่า"จินเดินเข้ามาใกล้"ขอกอดทีได้ไหม"ถามทันทีที่เจอหน้า
"กอดแบบไหน"สายตาทั้งคู่สบกัน ไม่มีคำตอบมีแต่มือร้อนๆดังร่างบางให้เข้าไปชิดใกล้ จินกอดแน่นจนแม้แต่อากาศยังไม่มีที่แทรกเข้าไป "คิดถึงมาก"
"ฉันก็คิดถึงจิน"ทั้งคู่กอดกันอยู่อย่างนั้น ไออุ่น ร่างกาย กลิ่นเฉพาะตัวที่คุ้นเคย ทำให้รู้สึกอบอุ่นหัวใจ
*เธอยังคิดถึงฉันทุกเวลาใช่หรือเปล่า เธอยังรักแค่ฉันคนเดียวยังรอฉันแค่คนเดียว เธอยังรักกันเหมือนเดิมอยู่ใช่ไหมช่วยบอกให้รู้ที*
คำถามที่ทั้งคู่เคยเฝ้าถามตัวเองอยู่ในใจตอนนี้ คำตอบนั้นได้ถ่ายทอดให้กันและกันได้ยินแล้ว แค่คำว่าคิดถึงก็เพียงพอ ไม่ต้องบอกรักให้มากมาย เพราะรักและคิดถึงเป็นสิ่งคู่กัน หากไม่คิดถึง ความรักก็คงจะไม่มี
ช่วงเช้าของวันรุ่งขึ้น จินได้ขับรถไปส่งคาเมะที่สนามบินแต่เฃ้าเพื่อจะไปถ่ายทำรายการให้ทัน และเพราะเวลาน้อย คนป่วยจึงไม่ได้ทั้งมอร์นิ่งคิสและคำอวยพรดีๆ
/...ป่วย หายใจไม่ออก อยากได้ยินเสียง... A@Twitter.../
ร่างบางที่ทำงานอยู่ได้อ่านก็หลบมุมก่อนพูดคำบางคำใส่โทรศัพท์
"หายเร็วๆนะ"
เพื่อที่จะส่งข้อความไปยังคนป่วยขี้อ้อน ก่อนจะกดอีกประโยคสองประโยค "ฉันจะได้ไม่ติดหวัด"
+v+END จ้า+v+
*เพลง เธอยัง Poteto
........
ขอบคุณทุกๆคอมเม้นล่วงหน้าค่ะ